novembre 2004                    octobre 2005
décembre 2004                    novembre 2005
janvier 2005                         juin 2007      
février 2005
mars 2005
avril 2005
septembre 2005

Sur cette page vous pouvez trouver tous les livres du mois à partir de novembre 2004.                                                                 

octobre 2005:

Samuel Beckett, En attendant Godot.

Deze maand staat een klassieker in de schijnwerpers: het wereldberoemde absurde toneelstuk En attendant Godot (Waiting for Godot) van de Iers-Franse schrijver Samuel Beckett. Dit toneelstuk, waarin in wezen niets gebeurt, schokte in de jaren vijftig van de vorige eeuw de hele toneelwereld. Alleen in Nederland werd het stuk aanvankelijk vrij goed ontvangen. Twee mannen, Vladimir en Estragon, wachten bij een boom op een zekere Godot, en dit doen ze al sinds tijden... De langverwachte Godot (door sommigen geïnterpreteerd als "God = dood", wat door anderen weer weerlegd wordt...) verschijnt echter nooit. Toch staan ze er de volgende dag weer op hem te wachten. Ze doden de tijd met inhoudsloze conversaties. Deze maand wordt het toneelstuk in de Nederlandse schouwburgen opgevoerd (in Rotterdam op 13 oktober). Vandaar deze hernieuwde aandacht voor deze verontrustende klassieker.

septembre 2005:

Michel Houellebecq, Plateforme.

Als er momenteel één schrijver controversieel is in Frankrijk, dan is het wel Michel Houellebecq. Hij deed al veel stof opwaaien met zijn Particules élémentaires, waarin hij o.a. uitweidt over menselijke klonen. Nu onlangs is zijn nieuwste boek uitgekomen, La possibilité d'une île, een boek dat misschien enigszins doet denken aan Huxley's Brave New World. Plateforme, het boek van de maand september leidde in Frankrijk zelfs tot een heuse rechtszaak. Houellebecq zou in zijn roman moslims beledigen. Tja, deze man neemt nu eenmaal geen blad voor de mond en je weet eigenlijk nooit of hij wel het achterste van zijn tong laat zien. In deze roman hekelt hij het sekstoerisme (naar Thailand), schrijft droogkomisch over groepsreizen en over mensen die alleen op zoek zijn naar de bevrediging van hun directe gevoelens. En dan worden ze ook nog geconfronteerd met een terroristische aanslag door fundamentalistische moslims. Nieuwsgierig geworden? Wil je zelf oordelen? Het boek staat helaas niet in de mediatheek, maar is wel in de boekhandel verkrijgbaar.

avril 2005:

Didier van Cauwelaert, Un aller simple, Albin Michel, 1994. (120 p.)

Droogkomisch geschreven tragicomedie van de in Frankrijk zeer geliefde schrijver Van Cauwelaert over een door zigeuners opgevoede vondeling die wordt uitgezet door de Franse justitie. Hij heeft zo maar een plek op de kaart van Marokko aangewezen, een land waar hij nog nooit geweest is en waarvan hij de taal ook niet spreekt. De begeleider die hem moet helpen bij de "reïntegratie" in Marokko blijkt eigenlijk meer hulp nodig te hebben dan Aziz. Deze roman werd in 1994 bekroond met de prestigieuze Prix Goncourt.

mars 2005:

Alexandre Jardin, Le zèbre. Gallimard, 1988. (215 p.)

Wat doe je als na een aantal jaren huwelijk de passie uit je relatie lijkt te zijn verdwenen? Samen een reisje maken? Een romantisch dinertje voor twee? Voor Gaspard, de hoofdpersoon uit dit boek is dat allemaal niet genoeg. Hij bedenkt de meest bizarre methoden om de hartstocht weer terug te laten keren in zijn relatie. Zo speelt hij de (tamelijk bizarre) eerste ontmoeting na, of loopt hij juist vooruit op het schrikbeeld van een totaal ingeslapen futloze relatie. Of... gaat anonieme liefdesbrieven schrijven. Wat is er namelijk spannender dan een geheime minnaar? In deze roman gaat zijn passie zelfs door tot na zijn dood... Nieuwsgierig geworden? Lees dan dit boek van Alexandre Jardin, die het patent lijkt te hebben op dit bijzondere thema.
 

février 2005:

Amélie Nothomb, Métaphysique des tubes, 2000. 157 p.

Nu we een uitwisseling aan het organiseren zijn met een Belgische school, zetten we eens een boek van een Waalse schrijfster in de schijnwerpers. Amélie Nothomb is momenteel misschien wel de populairste Franstalige schrijfster. Dat heeft zij hoogstwaarschijnlijk te danken aan haar bijzonder originele, humoristische schrijfstijl. Veel van haar boeken hebben een autobiografische inslag, zo ook deze. In dit boek beschrijft ze haar allereerste kinderjaren. In het begin van het boek beschrijft ze zichzelf als een buis ("tube") met een gat van boven en een gat van onderen. Je stopt er wat in, er komt wat uit. Omdat de hele wereld om haar lijkt te draaien, schrijft ze over zichzelf als "Dieu", bovendien in de derde persoon, want ze heeft nog geen zelfbewustzijn. Haar ouders noemen haar overigens "La Plante", omdat ze niet huilt en zich slechts beperkt tot de minimale levensfuncties. Pas na een aantal jaren, als dat bewustzijn begint door te dringen, schakelt ze over op "je"...

janvier 2005:

Fouad Laroui, De quel amour blessé, 1998. 121 p.

In januari spreken we altijd onze goede voornemens uit. Welnu, vandaar deze keuze: volgens de schrijver zelf is het boek een ode aan de tolerantie. "Iedereen moet beseffen", zegt hij, "dat verdraagzaamheid misschien wel een fait accompli is in West-Europa, maar dat dat zeker niet geldt voor de rest van de wereld. Het is onze taak, als intellectuelen afkomstig uit Noord-Afrika, ervoor te zorgen dat ook de islamitische landen verdraagzamer worden. Iedereen moet er iets aan bijdragen, ook al zal het nog wel even duren voordat de tolerantie daar een feit is."
De quel amour blessé is een verrassende conte philosophique, vol humor, over de liefde tussen een Arabische jongen en een joods meisje in het elfde arrondissement van Parijs. Deze liefde roept bij beide families heftige, emotionele weerstand op - resultaat van duizenden jaren haat en vijandschap. Vrienden en verwanten mengen zich in het conflict dat door racisme, bijgeloof en politiek op de spits wordt gedreven en uiteindelijk zelfs tot een moord leidt.
Laroui wilde het thema van de tolerantie ook illustreren met de vorm van zijn roman. "Niets moest worden opgelegd. Zelfs als de auteur van de roman mocht ik de lezer geen verhaal opleggen. Daarom verandert het verhaal ook steeds. Het houdt op, personages protesteren tegen de verhaallijn en nemen de macht over. Er is niet één einde, maar twee. De uitgever intervenieert midden in het boek, evenals een kritische lezeres die de auteur beschuldigt van antisemitisme."

décembre 2004:

Eric-Emmanuel Schmitt, La Part de l'autre, Livre de Poche, 2002.

Hitlers portefeuille

Twee schetsen op kladpapier,
twee studies in schaduw.
Een triomfboog.
Een mausoleum.
Het vierbladerig klaverblad.
De uitnodiging voor het schoolbal
van negentienhonderdvijf.
Zijn geheime fascinatie
voor schuttingwoorden.

Een uiterst bescheiden bijdrage
aan de geschiedenis.

Bernd G. Bevers
uit: Tegenberichten, Prometheus, Amsterdam, 2004.

Op dit moment draait de indrukwekkende film Der Untergang in de bioscopen, over de laatste dagen van Hitler in de bunker in Berlijn, die Hitler laat zien als een mens van vlees en bloed, hetgeen alle bekende feiten over hem en zijn naziregime misschien des te afschrikwekkender maken. De in Frankrijk razend populaire schrijver Eric-Emmanuel Schmitt probeert zich in dit boek voor te stellen wat er met de man en de wereldgeschiedenis zou zijn gebeurd als Hitler destijds wel tot de Kunstacademie in Wenen zou zijn toegelaten. Het historische en het gefingeerde verhaal wisselen elkaar na iedere witregel steeds af. Een bijzondere ervaring om in de huid te kruipen van deze intrigerende man die als geen ander de loop van de geschiedenis heeft bepaald.

novembre 2004:

Frédéric Beigbeder, Windows on the World, Grasset, 2003

Depuis la table du restaurant “Le ciel de Paris”, situé au 56ème étage de la tour Montparnasse à Paris, l’auteur imagine la matinée du 11 septembre 2001 dans le restaurant "Windows on the World", situé au 107ème étage du World Trade Center à New York. En quelques minutes, c’est le destin de milliers de personnes qui se joue, la fin d’une vision du monde, le début d’un roman qui ne peut vous laisser indifférent.